(¨*.¸سلطان قلبم¸.*¨)

بنام نگارنده هستی

نشسته بودم لب پنجره و به افق نگاه می کردم. افقی که در آن تو را یافتم پرندگان باغ زندگانی این سو و آن سو می رفتند قاصدکها گاه خنده سر می دادند و گاه می گریستند که قاصدکی کنار پنجره آمد رو به رویم نشست اونو تو دستام گرفتم و با تمام وجود نوازشش کردم گفتم چی شده قاصدک چرا کنار من آمدی نکند از جانب او آمدی خنده اش آرامم کرد و دانستم که از جانب تو آمده است پرسیدم چه خبر از دوست برایم آوردی از دوستی که یک سفر پیش مهتاب داشت،دوست داشتم از مهتاب برایم بگوید اما هرچه گفتم با ناز و ادا قبول نکرد که از مهتاب برایم چیزی بگوید. جز قاصدک از از هر کی سراغ تو را می گرفتم می گفت نه بابا اون دیگه رفت تو رؤیاها دلم می خواست قاصدک چیزی از تو برایم بگه اما اون مثل همیشه این کارو نکرد دیگه دلم گرفته بود راست راستی داشت باورم می شد که تو برای همیشه توی رؤیاهام رفتی یک دفعه قاصدک زد زیر خنده فهمیدم اون هم منو سر کار گذاشته...

اگرپسری بر ضد دخترها حرفی زد بدونید :

1: ازهمه بیشتر دنبال دخترهاست و براشون له له میزنه!!

3: تا حالا صد تا دخترسر کارش گذاشتند و حالشو گرفتند !

7: از اینکه با صد نوع مدل موی مختلف و خط ریشای عجیب غریب نمیتونه قیافه مثل اژدهاشویه کم شبیه آدما بکنه به دخترای ایرونی که با آرایش زیباتر میشند حسودی می کنه

9: می بینه خیلی از مردا و پسرای اطرافش (وحتی خودش) حاضرند با اشاره یه خانم همه چی شونو فدا کنند اون وقته که میسوزه و زنگ می زدنه به آتش نشانی....

خودخواهی یا دیگرخواهی

برایم مهم نیست که دیگران راجع به من چی فکر می کنند و بعد چه می گویند،برایم مهم است که من راجع به دیگران چی فکر می کنم و بعد هیچ نمی گویم و خودخواهانه نیست،بر خلاف آنچه بسیاری فکر

می کنند، اگر می گویم من به تایید دیگران احتیاجی ندارم.

و

یک جمله زیبا که یک جوری به حرفهای من ربط داره

از معلم شهید دکتر شریعتی،کتاب هبوط:

خدایا

به هر که دوست می داری بیاموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است،

و به هر که دوست تر می داری،

بچشان که دوست داشتن از عشق برتراست!

معلم شهید شریعتی

عاشق نشو رسوا ميشی!

در اين غربت آشنا ، در كوچه هاي آراسته به ديوارهاي كج و كوله كه با گردن خميده شان همچنان استوار ايستاده اند و گويي رازهاي عصرها در آن نهفته است كه از بس اين بارها را بر دوش كشيده اند سايه اي كوتاه اما به درازي ره عشق و به ‍ژرفاي پيوند مقدس دوستي دارند من خسته مي روم و مي روم.

نمي دانم با خود چه زمزمه مي كنم اما اين را مي دانم كه براي هر كسي هم نباشد براي دل زخمي من آهنگي خوش است.به راه خود ادامه مي دهم ، گاهي به تو فكر مي كنم به تو كه از نيستي هستم كردي اما هر چه كردم نتوانستم حتي بگويم كه ...

سرم شلوغ نيست ، تنهايم ولي در ذهنم آشفته بازاري است . به هر طرف مي نگرم حتي سوسوي نوري به من نمي گويد راه كجاست ؟

زمزمه هاي شبا نگاه در كوچه پس كوچه هاي تنگ ، در همان كوچه كه من دوستش مي دارم سكوت دلم را مي شكند. من در خود نيستم اما دلم هست گوش به حرف دل مي روم ، چشم شوري مرا هدف گرفته.آهاي ماهي تنگ بلوري پرده دري مكن ، برنگرد كه اگر برگردي اين تُنگ ديگر شكست .

اي زيباروي به چشم من ، تو هماني كه به چشمم به ما نند ماهي اما نگويم كه ما ه مني چون انصاف نيست. مي داني چرا؟ زيرا كه در اين گردش كه گردشي نيست من ماهَم و تو خورشيد ، من نَفَسم و تو سينه (دل را مي گم ها) و من هيچم و تو ...

نمي دانم هر وقت مي خواهم قلم را مطيع حرفهاي دل كنم چرا شرمنده  مي شود ، شرمنده از گفتن آن حرفها كه در دل و زبان هست اما در صفحه نمي آيد با اين حال انصا ف نمي كنم اگر روح قلم را انكار كنم چون حق آب و گِل دارد در اين رُسوا خانه.

عشق زيبا و ظريف اما سرسخت تر از آن كه مي گويند ، هميشه با قدرت تمام كار خود را آغاز ميكند فرصت جنبيدن نمي دهد ، در چشم به هم زدني  دل را خانه تكاني مي كند ، خانه آباد را ويران ميكند و وجود را بي وجود مي كند آه از دست اين كه همه كار مي كند.

به من مي گويند اين گوشه نشيني از بهر چيست؟ مي گويم براي رضايت دل ، مي گويند اين گريه ها براي چيست؟ مي گويم براي سبكي دل ، مي گويند اين زمزمه هاي  اين گونه براي  چيست؟ مي گويم براي دلداري به دل ، مي گويند اين آه براي  چيست؟مي گويم براي  از دست دادن غم شيريني است  كه ازعشق بر دلم نشسته بود.

قلم مرا ياري نمي كند براي از عشق گِله كردن ،  مي گويم  اي قلم از شبيخون اين عشق است كه بر بام خانه ي خراب دلم زاغ ها لانه كرده اند مي گويد اين بهايي نيست مي گويم جز آن ديگر چه دارم؟!!!

با خود گفتم اين سرزمين ديگر جاي امني براي قدم زدن نيست ، ياغي ها غارتش كرده اند . اي كاش از روي دلسوزي هم كه شده تكه اي باقي مي گذاشتند ، هيچ ندارم به تو دهم ، شايد بس است شايد هم تكه پاره اي بيش نباشد نمي دانم ...

سردي دلم را در برگرفته . دارم مي لرزم .يكي دردآ شنا مي گويد آن سردي از گرمي عشق است مي گويم اگر هم باشد دايم  ... مي دا ني چيه ؟ چوب را ديدي به وقت آتش گرفتن چه  زود خود را مي بازد و از خود خاكستر به يادگار مي گذارد عشق نيز شايد به به مانند آ ن باشد اما يك چيزو فراموش نكن درختان يك جور نيستند و تر و خشك هم دارند اما يك حقيقته كه همشون بالاخره ميسوزند و... اگر آب سردي بر رويشان نريزد.

و دوست داشتن از عشق برتر است

از استاد شهید دکتر شریعتی، کتاب کویر

با تو ام بازمانده ی تنهایم

سلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــام قــــــــــــــــــــــــــــــــــــــطـــــــــــــــــــــره

بنام تو

          چند وقتی بود که می و چانه ام را گرم کنم اما تردید داشتم که می توانم همچو قبل ترانه ی خواستم قلم در دست بگیرم وعقده ها بر این برهوت سفید بریزم و شاید کمی پرحرفی کرده دل بگویم و یا در کشاکش این دو متناقض می مانم.چون ناگفته نماند که این عقل ناقصم هزاران حرف در جبین دارد و روزی...نمی دانم چه خواهد شد بالاخره با هزارها آرزو ،زحمت،اندیشه و حرفهای تو دل برو و نمی دونم شاید بیگانه،شروع به خط خطی کردن کردم.اما از هر چه بگذریم باز سخن دوست خوش است.هزاران بار در کمند چه کنم آیا بگم؟ آیا نگم؟ گرفتار شدم اما نخواستم حرف دل با غیره دلدار بگویم.هزاران بار سرزنشم کردند اما پرده بر اسرار زدم و هیچ نگفتم مثل کودکی خجالتی و غریب که فکر می کند همه ی تقصیرها زیر سر اوست هیچ نگفتم .آخر عهدی چنین داشتم.عهد که چه بگویم پیوند...نام پیوند برای همه آشناست.اما پیوند من و تو چیزی دیگر است.یکی نا آشنا بر من می خندد باشد من هم به احمقیت خنده اش می خندم.آنوقت در دل به آرامشی می رسم همچو کویر که اما او هم آرامش ندارد چون حدیث مقدّسی دارد که با هیچ کس نگفته.می دانی آری حدیث خاک که نمی دانم چگونه خون شد.آری خاک را هم اکنون با خون می شناسند و من بسیار گفتم که پیوندی با لاتر از عشق دارم.آری خاک از عشق برتر است.همان که گقتم پیوند خاک...خاک با همه افتادگی اوج استقامت است.سنبل مرد صبور،قلب خونین درد و هزاران هزار که نمی توان گفت چون که گفته اند آنها که بیش از من تحویلش می گیرید.

            بگذریم میخواهم از این شاخه به آن شاخه بپرم وبه قول ما ترکی زبان ها قات قاریش کنم . چون میدونی این لجن اگه یکجا بمونه بویش همه جارو میگیره واسه همین جلوی جوی خون رو باز کردم . گفتم باشد دیگران هم بفهمند مگر چه میشود.؟!

حالا دیگه من تنهام.با تو اما بی هیچ کس. تنها رفیقم همین شب سیاهی است که ستاره هایش نقش غمهای زیبایم اند. خدایا نمی دانم از تو چه میخواهم ولی هوای عجیبی به سرم زده میخواهم بگویم همیشه میخواهم با غم زندگی کنم.چون خوشی برای من مهمان غریبی است که گناه و اندوه و حسرت هدیه ی اوست.

           میخواهم گریه کنم به خاطر آن ها که دارم ولی نمیدانم برای چه؟ اما اشک در چشمانم حلقه بسته، قطره با من لج کرده، سکوت که همیشه آرزویش را می کردم حالا به لحظه های محالش نزدیک شده... ای خدا آیا من راهم را گم کرده ام؟دستی بگیر فانوسی به دستم ده که میدانم من تحمل پرتو تو را ندارم .میمیرم گر چه از خجالت هزاران بار مرده ام ولی تو میدانستی که این خاک چه لجبازی ها و احمقیت هایی که با تو ندارد.گویا رحمان بودنت هم شده بازیچه ی دست این و آن تا چه رسد به رحیمیّت. نمیدانم چقدر میفهممت ولی میدانم که احمقیّت را در خود معنی کرده ام فقط به خاطر اینکه میگویم میخواهم تو یار من باشی. از برای اینکه همه دنبال یک تکه نان هستند که این نان خیلی واژه ها جایگزین خود دارد که اعوذ بالله هیچ نمیگویم که بعضی ها گویند راه کجاست؟تو کجا میروی؟نمی دانم روزی شجاعت خواهم داشت که بگویم من چنان کردم و چنین که می دانم خیر.پس شایسته است که از خود متنفرم زیرا که من از آدمهای با جرأت خوشم می آید که حلقه به گوش هیچ کس نیستند.اما جرأت هم در تنهایی معنی پیدا می کند که در جمع گناهی است صحبت از آن کردن.هر واژه ای می تواند سنگ صبوری باشد و هزاران حرف و نفس را به دنیای مادّه رها کند که مادّه نتواند تحمّل آن.از آن است که حرف هم برای خود کوهی است.بله،با جرأت،با صلابت،شکست نا پذیر و...من نمی دانم که به کوه بگو یم یا کوه به من بگوید که هر دو یکی است ولی کاش نبود چون که دوستی این دو هرگز هرگز.         

           با سکو تی نازنین بر دل سیاه شب نفرین است که می کنم اما چه حاصل! فکر نکن بیخود است خود می دانم که به او می گویم.زیرا که نه برای او اثری دارد و نه او را یاری و رفیقی.از آن است که گفته اند محرم سر الله و نه سرّ الله که گفتم محرم سرّ هر کسی است زیرا که سیا هی هیچ نمی شناسد و همه را به یک شکل می بیند. نه رفیق می فهمد و نه بیگانه که در چشم او همه کس و همه چیز یکی است و تو آسان عقده هایت را در سیاهیش رها کن که نه دوست می خواهد و نه دشمن و به حرف هر مرد و نامرد،کس و نا کس گوش فرا می دهد.

           آه ببین چی شد.می خواستم از کجا بگویم، سر رشته حرف کجا ما را برد.آخر که در این دو وجب خاک که به بخشندگی هر چه تمام قدوم مبا رک لجنی را پذیرفته و اقامت کرده و هر حیوانی را در خود می بالیم آن هم با صد ناز یا بدتر تنبّه و بر پهنه ی پاک این صحرای بی انتها رها می کنیم. آخر که چه بشود؟می خواهی جای تفرجّی هم باقی نگذاری؟آری شاید چنین است مرام تو که از این مرام حرف نزن که سراپا جسمی می شوم و بر خیال ننگین تو می خندم که مرام مال یار است و ما همه بی مرامان گرد او.شاید که به یکی از هزارها دمیده باشند سرود مهر را.من و تو را شفاعتی اگر هست از اوست که مرام اصالت مرد است و من مرد نمی بینم.آن یکی را گفتم،گفت نامرد نیستم ،گفتم باشد اما مرد هم نیستی.

            من میان جمعیتی می زیم که زیستن بهتر است از این که بگویم زندگی می کنم.آری می زیم میان مردمی که مال خود نیستند،می زیم میان مردمی که به هر ترانه می رقصند و برای آن خوی کثیفش،حرمت ناموس و شرف را می آورد که فکر نمی کنم... بیایید زندگی کنیم،بیایید آشنا شویم،بیایید با دل سخن بگو ییم و با دل بشنویم و اخلاق را آنچنان بیاموزیم که نفس پاک به ما آموخت.به دور از بخالت،خساست،شرارت و... آری این است که معنی بزرگ آرامش فکر و درون.این نیست که اخلاق در زبان نهفته باشد و آن که خوب فن سخن گفتن بلد است نه این نیست که از دل سخن می گوید بلکه هر که تراوشات ذهنی اش برای چرب زبانی خوب است خوب می گوید که این یافت نشود میان این همه خوبان.ولی چیزک بدی نیست اگر من هم شمّه ای از آن داشتم بد نبود که زیبا بود چون که خالق را هم...

مرا با همه وجود ببخشید که نتو انستم از راز گل سرخ و پنجره و سجّاده ی عبادت و آینه و ... بگویم چون کین دل بسیار داشتم و زمان آن نبود که هر گوشه ای، آن که قلم به دست گرفته از آنها بسیار گفته که می دانم می گویی نه در فهم من می گنجاید و نه در فهم تو.اما بی غل و غش و به دور از هیچ هیا هو و آن هم زیر باران وحشتناک چشمک زنان در نکبت و سراسر سیاهی از این ساده تر و چرب تر چیزی نتوانستم بگویم که گفتم نه...

بر گناه سوار شدم و با بالهای رحمانیت تو به پرواز در آمدم تا خود را به آن رحیم برسانم اما حکایت ما برای همه فریب و برای من دست نیا فتنی شد.

شعر زیبای استاد شهریار  در زمینه قوم ستیزی در ایران

چه محنتها کشید از دست این تهران و تهرانی
چه طرفی بست از این جمعیت ایران جز پریشانی
چه داند رهبری سر گشته صحرای نادانی
چرا مردی کند دعوی کسی کو کمتر است از زن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

تو ای بیمار نادانی چه هذیان و هدر گفتی
به رشتی کله ماهی خور به طوسی کله خر گفتی
قمی را بد شمردی اصفهانی را بتر گفتی
جوانمردان آذربایجان را ترک خر گفتی
تو را آتش زدند و خود بر آن آتش زدی دامن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

تو اهل پایتختی باید اهل معرفت باشی
به فکر آبرو و افتخار مملکت باشی
چرا بیچاره مشدی و بی تربیت باشی
به نقص من چه خندی خود سراپا منقصت باشی
مرا این بس که میدانم تمیز دوست از دشمن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

گمان کردم که با من همدل و همدین و همدردی
به مردی با تو پیوستم ندانستم که نامردی
چه گویم بر سرم با ناجوانمردی چه آوردی
اگر میخواستی عیب زبان هم رفع میکردی
ولی ما را ندانستی به خود هم کیش و هم میهن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

به شهریور مه پارین که طیارات با تعجیل
فرو میریخت چون طیر ابابیلم به سر سجیل
چه گویم ای همه ساز تو بی قانون و هردمبیل
تو را یک شب نشد ساز و نوا در رادیو تعطیل
ترا تنبور و تنبک بر فلک میشد مرا شیون

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

بدستم تا سلاحی بود راه دشمنان بستم
عدو را تا که ننشاندم به جای از پای ننشستم
به کام دشمنان آخر گرفتی تیغ از دستم
چنان پیوند بگسستی که پیوستن نیارستم
کنون تنها علی مانده است و حوضش چشم ما روشن!

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

چو استاد دغل سنگ محک بر سکه ما زد
ترا تنها پذیرفت و مرا از امتحان وا زد
سپس در چشم تو تهران به جای مملکت جا زد
چو تهران نیز تنها دید با جمعی به تنها زد
تو این درس خیانت را روان بودی و من کودن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

چو خواهد دشمنی بنیاد قومی را براندازد
نخست آن جمع را از هم پریشان و جدا سازد
چو تنها کرد هریک را به تنهایی بدو تازد
چنان اندازدش از پا که دیگر سر نیفرازد
تو بودی آنکه دشمن را ندانستی فریب و فن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

چرا با دوستدارانت عناد و کین و لج باشد
چرا بیچاره آذربایجان عضو فلج باشد
مگر پنداشتی ایران ز تهران تا کرج باشد
هنوز از ماست ایران را اگر روزی فرج باشد
تو گل را خار میبینی و گلشن را همه گلخن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

تو را تا ترک آذربایجان بود و خراسان بود
کجا بارت بدین سنگینی و کارت بدینسان بود
چه شد کرد و لر و یاغی کزو هر مشکل آسان بود
کجا شد ایل قشقایی کزو دشمن هراسان بود
کنون ای پهلوان پنبه چونی نه تیر ماند و نی جوشن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

کنون گندم نه از سمنان فراز آید نه از زنجان
نه ماهی و برنج از رشت و نی چایی ز لاهیجان
از این قحط و غلا مشکل توانی وارهاندن جان
مگر در قصه ها خوانی حدیث زیره و کرمان
دگر انبانه از گندم تهی شد دیزی از بنشن

الا تهرانیا انصاف میکن خر تویی یا من

من هم به نوبه ی خودم فرا رسیدن ایام محرم

 را به همه ی شیعیان جهان تسلیت می گویم.

این مطلب به زبان ترکی آذربایجانی(نه آذری) نوشته شده است. ترجمه ی فارسی آن در زیر آمده است. 

گنه ده من توتقونام. بو یوخ حالیمینن یازیرام. بیلمیرم نیه، بیلمیرم کیمه؟ یانقیم وار. یاز ماخ یانقیسی. نیه کی تکم و تکلیک گوزلدی، نیه کی اوزونده اوزیوی ایتیریسن. بیلمیسن نیین دالینجا سان. الیه بیلسن ایستییرسن تک اوزون اولاسان.

یول چتیندی. من تکم. یاریم یوخ. تانریم منی باغیشلا نیه کی بیلمدیم نیه تکجه سن تک سن. منله سن دوستیق. اودور کی ایستمیرم سنی ده تکجه گورم اما اولمور.سنله چوخ بیریل لریمیز واریدی. من عهدیمی سیندیردیم اما سن منن قیرمادین، منی قورومادین. سن تکه بیرداناییدین کی تکلیک لریمده منله واریدین. سن بولمورم کیم سن، نه سن اما اورگیم ده هر چاغ آخیسان. من سنی مینلر یول گورموشم اما اینانمامیشام. حیف! حیف! حیف!

کاش سنس اینانایدیم. کاش سن ده منی او بیرسیلرجه سویدین.یا دا کی سویرسن.بولمورم. هچ زاد بولمورم. اما بولورم کی سنین بیرلیکیوَ اینانموشام.

من نیه؟ من نیه گرک تک قالایدیم؟ من سن جه تک لیغا تابیم یوخ. سن اُ بیردانا سان کی هامی تانیییر اما من اُ بیر دانایام کی سنن سونرا هچ کس تانیمیر. ایندی بولورم کی من سندن ده یالقیزام اما سن منه هامی سان.من هچیمیشم و سن....

منیم گوهوموم یوخ. من بیر روح ایستییرم. من بیر گوی نفس استییرم.من، اوزومون آیریسین ایستییرم. من بولورم نه ایستییرم و نا حق یره ایستمیرم.

تانریم تکلیک لریمده باغلییدیم، بو نه ظلمیدی کی دنیادا منه زیندان اولدی. من جماعت سوزایله اولمیشدیم بو نه ظلمیدی که ترانه لر ده دیل یاراسی اولدی من اوزومون گوزلریمده ده ایتمیشیدیم بو نه ظلمیدی کی خالیقین گوزونن ده یوخ اولدوم. من دوداخلاریمین دالیسیندا مینلر سسیز

گنه ده من توتقونام. بو یوخ حالیمینن یازیرام. بیلمیرم نیه، بیلمیرم کیمه؟ یانقیم وار. یاز ماخ یانقیسی. نیه کی تکم و تکلیک گوزلدی، نیه کی اوزونده اوزیوی ایتیریسن. بیلمیسن نیین دالینجا سان. الیه بیلسن ایستییرسن تک اوزون اولاسان.

یول چتیندی. من تکم. یاریم یوخ. تانریم منی باغیشلا نیه کی بیلمدیم نیه تکجه سن تک سن. منله سن دوستیق. اودور کی ایستمیرم سنی ده تکجه گورم اما اولمور.سنله چوخ بیریل لریمیز واریدی. من عهدیمی سیندیردیم اما سن منن قیرمادین، منی قورومادین. سن تکه بیرداناییدین کی تکلیک لریمده منله واریدین. سن بولمورم کیم سن، نه سن اما اورگیم ده هر چاغ آخیسان. من سنی مینلر یول گورموشم اما اینانمامیشام. حیف! حیف! حیف!

کاش سنس اینانایدیم. کاش سن ده منی او بیرسیلرجه سویدین.یا دا کی سویرسن.بولمورم. هچ زاد بولمورم. اما بولورم کی سنین بیرلیکیوَ اینانموشام.

من نیه؟ من نیه گرک تک قالایدیم؟ من سن جه تک لیغا تابیم یوخ. سن اُ بیردانا سان کی هامی تانیییر اما من اُ بیر دانایام کی سنن سونرا هچ کس تانیمیر. ایندی بولورم کی من سندن ده یالقیزام اما سن منه هامی سان.من هچیمیشم و سن....

منیم گوهوموم یوخ. من بیر روح ایستییرم. من بیر گوی نفس استییرم.من، اوزومون آیریسین ایستییرم. من بولورم نه ایستییرم و نا حق یره ایستمیرم.

تانریم تکلیک لریمده باغلییدیم، بو نه ظلمیدی کی دنیادا منه زیندان اولدی. من جماعت سوزایله اولمیشدیم بو نه ظلمیدی که ترانه لر ده دیل یاراسی اولدی من اوزومون گوزلریمده ده ایتمیشیدیم بو نه ظلمیدی کی خالیقین گوزونن ده یوخ اولدوم. من دوداخلاریمین دالیسیندا مینلر سسیز سوزوم واریدی بو نه ظلمی دی کی دوداقلایمیدا بیر بیرینه بند ایله دین. منیم اوزلیگیمده ده دینجیم یوخیدی نیه ....؟

تانریم من آغلامیرام! نیه کی کیشیلرین حرمتی سینار. من یاشلاریمی اورگیمه توکیرم ته کی دامالاریمدا قان اولسون و جانیمی دیریدسینر.

سن اول تکلیک، من اولوم تکلیک و گنه دهده دینجیم یوخیدی نیه ....؟

تانریم من آغلامیرام! نیه کی کیشیلرین حرمتی سینار. من یاشلاریمی اورگیمه توکیرم ته کی دامالاریمدا قان اولسون و جانیمی دیری تکلیک. سوزوم واریدی بو نه ظلمی دی کی دوداقلایمیدا بیر بیرینه بند ایله دین. منیم اوزلیگیمده دسینر.

سن اول تکلیک، من اولوم تکلیک و گنه ده تکلیک.

مدت زمان مکالمه تلفنی شما حداکثر30ثانیه است

برای یک مسافرت یک هفته ای تنها یک ساک کوچک دستی نیاز دارید

درب تمام شیشه های مربا وترشی را خودتان باز می کنید.

 دوستان شما توجهی به کاهش و افزایش وزن شما ندارند

جنسیت شما در موقع مصاحبه استخدام مطرح نیست.

لازم نیست کیفی پر از لوازم بی استفاده را همه جا به دنبالتان بکشید

ظرف مدت10 دقیقه می توانید حمام کنید وبرای رفتن به مهماتی آماده شوید

همکارانتان نمی توانند اشک شما را در بیاورند

اگر در 24 سالگی هنوز مجردید احدی به شما ایراد نمی گیرد

رنگ اجزاء صورت شما در هر صورت طبیعی است.....

با یک دسته گل می توانید بسیاری از مشکلات احتمالی را حل کنید

وقتی مهمان به خانه شما می آید لازم نیست اتاق را مرتب کنید

بدون هدیه می توانید به دیدن تمام اقوام ودوستانتان بروید

می توانید آروزی هر پست و مقامی را داشته باشید

حداقل بیست راه برای باز کردن در هر بطری نوشابه داخلی وخارجی بلد هستید

ضرورتی نداره روز تولد دوستانتان را به خاطر داشته باشید

وبالاخره روزی یک پیرمرد موفق خواهید شد

انشاءالله